اتوبوسراني تهران
33 خط اتوبوسراني متعلق به افراد حقيقي و حقوقي تا سال 1332 ه.ش در تهران داير بودند. پس از 28 مرداد 1332 بهعلت شكاياتي كه از وضعيت نامرتب اتوبوسراني تهران و حومه ميرسيد، دولت تصميم به تغيير و تحولي در اين زمينه گرفت. نخست خطوط موظف به همكاري با هم و تشكيل شركت واحد شدند، اما چون از اين كار نتيجهاي گرفته نشد، دولت شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه را تشكيل داد. در سال 1332 پس از 28 مرداد به فاصلهي زماني بسيار كوتاهي، دولت تعداد قابل ملاحظهاي اتوبوس بنز دماغدار آلماني از كمپاني مرسدسبنز آلمان خريد و حداقل وضعيت ظاهر اتوبوسهاي تهران را تغيير داد.
در سال 1335 شركت واحد اتوبوسراني به صورت يك شركت بزرگ و فراگير درآمد و بتدريج خطوط اتوعدل شميران و اتوتوكل كرج را نيز در خود ادغام كرد.
تشكيل شركت اتوبوسراني تهران و حومه وضعيت سابق را تغيير داد و رانندگان و كمكرانندگان نيز بهصورت كارمندان شهرداري درآمده، از نظر ظاهر و برخورد با مردم تغيير و تحولاتي ديده ميشد كه اميدواركننده بود. در سال 1335 وسعت شهر 92 كيلومتر و در چهار دههي بعد مرتبا افزايش يافت. شركت واحد كار خود را با ادارهي شش خط آغاز كرد و بالاخره توانست خطوط خود را به 126 خط بهاضافهي 127 خط فرعي مخصوص مينيبوس برساند.
در سال 1335 شركت واحد روزانه 120 هزار نفر مسافر حملونقل ميكرد. ده سال بعد اين رقم به يك ميليون و 850 هزار تن رسيده بود. طول مسير خطوط اتوبوسراني در سال 35، سي كيلومتر بود كه ده سال بعد به 1250 كيلومتر افزايش يافت.
شركت واحد در سالهاي اول فعاليت از اتوبوسهاي دماغدار بنز استفاده ميكرد، سپس تعدادي اتوبوس امريكايي و سرانجام اتوبوس بنز بيدماغ و بالاخره خودروهاي اتوبوس دوطبقهي قرمز رنگ انگليسي وارد خطوط خودكرد كه بتدريج بيشتر اتوبوسها در ايران مونتاژ ميشد و تعدادي اتوبوس دوطبقهي مونتاژ ايران نيز كه رنگ آنها آبي يا سبز بود، در اين خطوط به كار انداخته شد.
بعدها اتوبوس دوطبقه به دليل امتناع مردم از رفتن به طبقهي بالا منسوخ شد و اينك در تمام خطوط شهري از اتوبوسهاي يكطبقه استفاده ميشود. جمعيت روزافزون تهران با تعداد اتوبوسها كه در همين يكي، دو سال اخير تعداد بسيار زيادي به آنها افزوده شده، انطباق نداشته و صرفنظر از احداث مترو، احداث خطوط مونوريل (ترن هوايي) از سوي كارشناسان به دولت توصيه شده است.
